|
|
|
|
Bądź na bieżąco dzięki naszemu Newsletterowi!
|
|
|
|
|
|
|
|
Medytacje Od jesieni 2008 roku w Parafii warszawskiej spotyka się grupa medytacyjna. Celem spotkań jest wspólne medytowanie oparte na starochrześcijańskiej tradycji modlitwy monologicznej. Inicjatywa ta została podjęta w oparciu o informacje, jakie przekazał nam w 2007 roku benedyktyn o. Jan Bereza OSB – założyciel ośrodka medytacji chrześcijańskiej w Klasztorze Benedyktynów w Lubiniu, oraz jako reakcja na pilną potrzebę zaktywizowania życia duchowego wśród członków naszego zboru.
Medytacja – modlitwa Jezusowa, modlitwa głębi, modlitwa serca: rozwinęła się w IV-VII w. i polega ona na powtarzaniu jednego krótkiego, niezmiennego wezwania, wersu, zdania zaczerpniętego z Pisma Świętego takiego na przykład: Jezus, Abba czy Maranatha. Dawniej, spośród wielu wezwań używanych w pierwszych wiekach, jedno zajęło miejsce uprzywilejowane:
„Panie Jezu Chryste, Synu Boży zmiłuj się nade mną” i stało się standardową formułą modlitwy Jezusowej. Ta stara tradycja modlitwy wypływająca ze źródeł starożytnego monastycyzmu, praktykowana przez Ojców Pustyni później rozwinięta przez Jana Kasjana a współcześnie przez Johna Maina, jest dzisiaj stale praktykowana i nauczana m.in. w Klasztorze Benedyktynów w Lubiniu.
Podstawowym założeniem medytacji jest trwanie w ciszy. Chodzi tutaj o ciszę wewnętrzną, czyli wyciszenie wszelkich myśli i przyjęcie wewnętrznej postawy „spoczywania w Bogu”. Do uzyskania wyciszenia myśli pomaga nam nasze wezwanie, na którym koncentrujemy się, łącząc je z rytmem oddechu. Tam, gdzie kończą się słowa i ustaje dialog wewnętrzny – pojawia się Bóg. Z czasem modlitwa rozszerza się na całe nasze życie codzienne, realizując wezwanie Jezusa byśmy modlili się nieustannie. Medytacja ma formę codziennej dyscypliny duchowej, której należy poświęcać przynajmniej godzinę dziennie. Po pewnym okresie praktyki u medytującego powinny pojawić się pierwsze „owoce Ducha”, którymi są: miłość, radość, pokój, cierpliwość, uprzejmość, dobroć, wierność, łagodność i opanowanie. Ważnym elementem, który uwzniośla tę praktykę i nadaje jej głębszy wymiar miłości, współczucia i przebaczenia jest trwanie w postawie wewnętrznego uśmiechu. Uśmiech ten, w miarę postępowania naszej praktyki, będzie stale gościł na naszych twarzach.
Zainteresowanych pogłębieniem tematu medytacji odsyłamy do stron internetowych ośrodka w Lubiniu – http://www.lubin-medytacje.pl/ oraz na stronę Światowej Wspólnoty Medytacji Chrześcijańskiej (WCCM) – http://www.wccm.pl/
|
|
Pojęcie „Medytacja Chrześcijańska” napisane wielkimi literami jest nazwą własną i oznacza specyficzną formę medytacji rozwiniętą przez Johna Maina, benedyktyna z Anglii (zm. 1982 roku). Maine oparł ją na nauce swego przyjaciela (swamiego z Malajów), na XIV-wiecznym traktacie o modlitwie kontemplacyjnej pt. Obłok niewiedzy i na wczesnych monastycznych konferencjach Jana Kasjana (zm. 432 roku). Kasjan spisał praktyki modlitewne Ojców i Matek Pustyni w Egipcie i Palestynie. John Main posłużył się jedną z tych praktyk, tzw. „modlitwą monologową” polegającą na powtarzaniu krótkiego słowa z Pisma świętego, jako mantry, nawiązał do pouczenia autorów Obłoku niewiedzy, by użyć „pojedynczego słowa” w modlitwie i uczynił z tego codzienną praktykę Medytacji Chrześcijańskiej. Ruch, który powstał później, nazwany The World Community for Christian Meditation, promuje i koordynuje jej rozpowszechnianie na całym świecie. Ruch ten jest kierowany przez ojca Laurenca Freemana, OSB, jednego z pierwszych uczniów o. Maina.
więcej...»
|
|
|
(Ze Sztuki codziennego życia – Jana Mirosława Berezy OSB)
Boże Narodzenie to święta miłości, miłości Boga do człowieka, ale i człowieka do Boga. Czym zatem jest miłość w naszym codziennym życiu?
Znany fizyk, profesor Carl-Friedrich von Weizsacker, w jednym z wywiadów wspomina swego nauczyciela duchowego Gopala Krishnę, który, widząc jak niektórzy ludzie na Zachodzie podchodzą do medytacji, miał chęć odwodzić ich od tej praktyki. Gopala Krishna jest przekonany, że medytacja nie stanowi celu sama w sobie, że najważniejszą sprawą w życiu duchowym, i to zarówno w religii chrześcijańskiej jak i w hinduizmie, jest miłość, miłość do Boga i miłość do ludzi. Jeśli najpierw dobrze zrozumiemy sens miłości, to wtedy medytacja może okazać się bardzo pomocna na drodze duchowego rozwoju i życia religijnego. Spróbujmy zatem przyjrzeć się miłości w naszym życiu,
więcej...»
|
|
|
Duchowość - medytacja czy edukacja? |
|
ROZMOWA Z KS. ANDREASEM EBERTEM
Dr Sabine Rauh: Dzisiaj w studio gościmy księdza Andreasa Eberta, Kierownika Centrum Duchowości św. Marcina w Monachium. Witam księdza bardzo serdecznie. Sformułowanie „centrum duchowości” niekoniecznie kojarzy się z Kościołem ewangelickim. Ksiądz mówił o duchowości już wtedy, kiedy jeszcze nie każdy członek Kościoła ewangelickiego umiał to słowo właściwie przeliterować. Czy uważa się ksiądz za pioniera?
Ks. Andreas Ebert: W ostatnim czasie słowo „duchowość” zdewaluowało się, w szczególności poza Kościołem. Wielu ludzi mówi: „Nie jestem religijny, ale jestem duchowy”. Jednak, gdy dopytujesz się, co kryje się pod pojęciem „duchowy”, rzadko kto umie udzielić precyzyjnej odpowiedzi. Faktem jest, że część Kościoła początkowo podchodziła bardzo ostrożnie do tego tematu, chociaż słowo to jest rdzennie chrześcijańskie: „duchowość” pochodzi przecież od „Ducha”,
więcej...»
|
|
|
czyli
jak niemiecki benedyktyn został mistrzem zen i w Japonii odkrył na nowo
mistykę chrześcijańską.
siedzieć,
milczeć i słuchać co Bóg mówi we mnie
Mistrz
Eckhart
Willigis
Jäger (urodzony w 1925 roku) – nauczyciel duchowy, benedyktyn i
mistrz zen. Kontynuuje mistyczno-kontemplacyjną tradycję Zachodu. W roku
1983 założył w Würzburgu (Niemcy) centrum medytacji i kontemplacji, którym
przez wiele lat kierował. Do dziś
prowadzi kursy zen i kontemplacji.
Kontemplacja
jest zapomnianą praktyką chrześcijańską, która przez ciszę i skupienie
prowadzi do mistycznego doświadczenia Boga. Chrześcijanie często patrzą
dziś na Wschód, by znów odkryć tę drogę, ponieważ ich własna duchowa tradycja
popadła w zapomnienie.
więcej...»
|
|
|
|
|
